I guess I will leave this world alone, cause without you I am just bones...

Μια βόλτα πίσω στο χρόνο.

Σεπτέμβριος και ήδη η μέρα έχει γίνει αισθητά πιο μικρή. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει. Μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, προσπαθείς να συγκεντρωθείς και να σταματήσεις να χαζεύεις. Μάταια όμως, γιατί αυτές οι μικρές φωτογραφίες που βρίσκονται εκεί γύρω σου παίρνουν το μυαλό και σε πάνε μια βόλτα πίσω στο χρόνο.

Χρώματα διάφορα. Άλλες γυαλίζουν καθώς πέφτει το φως επάνω τους. Άλλες πάλι έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Εδώ που τα λέμε, δεν κρέμονται εκεί και λίγο καιρό, κάθε φθορά είναι αποτέλεσμα φυσιολογικό, κάθε σκισιματάκι ή τσαλάκωμα ή τσάκιση είναι εκεί για να μετράει μέρες, εβδομάδες, μήνες, ίσως και κάποια χρόνια (δεν είμαστε δα και τόδο μεγάλοι πια!). Για να μη σχολιάσω τις τρυπίτσες στις διάφορες γωνίες τους και τα υπολείμματα από την κολλητική ταινία, τα οποία υποδηλώνουν αλλαγή θέσης, έτσι για να αλλάξει διαρρύθμιση το μεγάλο κάδρο με τις πολλές φωτογραφίες, για ποικιλία βρε αδερφέ! Αλλά έιναι όλες τους εκεί, για να σου θυμίζουν σκηνικά και καταστάσεις που πέρασες, πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκες χαζά γελάκια, αστείες φάσεις, ταξίδια, προβληματισμούς, ανησυχίες. 

Στιγμές της ζωής σου που έχουν χαραχτεί στο άλμπουμ το δικό σου. Και καθώς συνεχίζεις το μικρό ταξίδι στο χρόνο, κάνεις στάση σε ένα τραγούδι που άκουγες όταν είχες κάνει το πρώτο σου μεθύσι, σε μια παραλία που είχες πάει με την παρέα που ήσουν κολλητάρι στο λύκειο, στις στιγμές απείρου γέλιου στα μπουζούκια με τους συμφοιτητές σου στο πρώτο εξάμηνο που κοροϊδεύατε τις γλαστρούλες που "άνοιγαν" το πρόγραμμα, διακοπές σε νησί-η μάνα σου, εγώ κι εσύ- κάπου παραπέρα βρίσκεις την πρώτη ορκωμοσία και να που σκάει μύτη ο πρώτος γάμος. Χα! Σ' την έφερα! Της ξαδέρφης σου είναι, μην αγχώνεσαι και δεν ήρθε η δικιά σου ώρα ακόμη! Πάρε μια ανάσα και χαλάρωσε! =) 

Δεν είναι πολλές αυτές που σε τριγυρίζουν γιατί οι περισσότερες βρίσκονται κάπου στον υπολογιστή σου, η εξέλιξη της τεχνολογίας φταίει! Για να μην αναφέρω τις πιο παλιές στα άλμπουμ κάπου στη βιβλιοθήκη. Αυτές θα τις δεις άλλη φορά...

Με κάποια πρόσωπα έχεις χαθεί γιατί έτσι τα φέρνει ο χρόνος. Κάποια όμως ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί κι όχι μόνο στις φωτογραφίες. Κι αυτό είναι το μαγικό. Και σκας ένα χαμόγελο νοερά. Ουπς! Φανερά έγινε;!;! Ακόμη καλύτερα!

Η αναζήτηση ενός ονειροπόλου...
Η ζωή είναι από μόνη της ένα μεγάλο ταξίδι... Δε μετράει ο προορισμός...
Κι όταν δεν μπορείς να ονειρεύεσαι στον ξύπνιο σου; Κι όταν χάνεις το μπούσουλα, παθαίνεις κοκομπλόκο και δε βλέπεις μπροστά σου τα όνειρα που συνήθιζες να κάνεις; Κι όταν νιώθεις την καθημερινότητα να κουράζει, να σε φθείρει; Τότε τι...;
Έλλειψη έμπνευσης. Μπέρδεμα. Συννέφιασε. Σκόνταψα. Έπεσα. Θα ξανασηκωθώ!
Η μουσική είναι τρόπος έκφρασης. Σε κάνει να χορεύεις νοερά κι ας μην κουνιούνται τα πόδια σου, κι ας συνεχίζεις να κάθεσαι στην καρέκλα του γραφείου σου. Μπορεί να κάνει το μυαλό να ξεφύγει λιγάκι, για τρία λεπτάκια! Κάτι είναι κι αυτό, σωστά; =) 
Σκάω ένα χαμόγελο! Σηκώθηκα!

Η ψυχή ζητάει άπιαστα πράγματα...

Η ψυχή ζητάει θαύματα, άπιαστα πράγματα...

Δεν μπορείς να την κλείσεις σε ένα κελί για να μη βλέπεις εκεί που θέλει να σε οδηγήσει, δεν μπορείς συνέχεια να κλείνεις τα αυτιά για να μην ακούς που σου φωνάζει. Αυτή φτερουγίζει κι εσύ νιώθεις τα πόδια σου να τρέμουν και δεν αποφασίζεις να κάνεις τα βήματα προς εκείνη την κατεύθυνση. Βάζεις τη λογική να αναλάβει τα ηνία και αναβάλλεις, συνέχεια αναβάλλεις και υποχωρείς...

Μέχρι που η ψυχή δεν αντέχει εκεί κλεισμένη, δεν μπορεί να παίζει τον Κινέζο και κάνει το δικό της μπαμ! Κι εκεί είναι που νιώθεις να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου κι εσύ δεν πατάς πια στο έδαφος, πετάς. Ο χρόνος χάνει το ρόλο του, γιατί πλέον ο χρόνος είσαι εσύ. Πεταλούδες στριφογυρίζουν στο στομάχι σου και παρασύρεσαι σε έναν ατέλειωτο χορό. Χαμογελάς, χαζογελάς, χαμογελάς, χαζογελάς...!

Δεν Έχω Όνειρα Πια…

«Δεν έχω όνειρα πια..», μια φράση που δε φανταζόμουν  ποτέ ότι θα την ακούσω από κανέναν, πόσο μάλλον από το στόμα συνομήλικού μου, όταν διασχίζουμε την τρίτη δεκαετία αυτού του απέραντου ταξιδιού που λέγεται ζωή.

Δύσκολες εποχές; Ναι, σίγουρα είναι δύσκολα τα πράγματα στην καθημερινότητα.

Ξεγνοιασιά; Τι είναι αυτό;

Αισιοδοξία; Πότε έτσι, πότε αλλιώς..

Θέληση και επιμονή; Δύο έννοιες που είναι αναγκαίο να διακατέχουν τη συμπεριφορά μας.

Υπομονή; Μια αρετή που είναι απαραίτητη για να προχωρήσεις.

Όνειρα; Ο στόχος που θα κάνει όλα τα παραπάνω να εφικτά και δυνατά!

Σίγουρα οι καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε είναι διαφορετικές από αυτές που περιμέναμε. Όταν ήμαστε φοιτητές και φανταζόμαστε τι θα αντιμετωπίσουμε όταν επιτέλους βγούμε εκεί έξω, πιστεύαμε ότι θα είχαμε τα όπλα για να πετύχουμε. Τώρα όμως κάνουμε πίσω; Φοβόμαστε; Δειλιάζουμε και υποχωρούμε; Κι όλα αυτά γιατί; Μήπως γιατί σταματήσαμε να ονειρευόμαστε; Ή μήπως κάνουμε «λάθος» όνειρα;

Παρά τις αναποδιές και τις τρικλοποδιές που μπορεί να μας βάζουν καθημερινά, είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουμε να έχουμε όνειρα. Αυτό θα μας κάνει να χαμογελάμε και να αντιμετωπίζουμε τα πάντα. Αυτό όμως που ίσως χρειαστεί να κάνουμε είναι να τα στρέψουμε προς άλλη κατεύθυνση… Να ξεφύγουμε λίγο από τα «καθιερωμένα», γιατί στα όνειρα δεν υπάρχει η έννοια του καθιερωμένου.

Τι κι αν δουλεύουμε και πληρωνόμαστε με αέρα κοπανιστό; Σίγουρα δε είναι αυτό που ονειρευτήκαμε. Τι κι αν προσπαθούμε σκληρά χωρίς τις αναμενόμενες ανταποδόσεις; Σίγουρα δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε. Τι κι αν δίνουμε το 100% του εαυτού μας για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε και ότι οι δική μας προσπάθεια και η στήριξη των γονιών μας δεν πήγε χαμένη χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται; Σίγουρα δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε.

Άρα…;

Ένα μεσημέρι που "σηκώνει" να ονειρευτείς...

Μεσημέρι. Μόλις έχω σχολάσει από τη δουλειά και βρίσκομαι στο λεωφορείο με προορισμό το καταφύγιό μου μετά από κάθε κουραστική μέρα...το σπίτι μου! Το mp3 παίζει μουσική από το ραδιόφωνο και η εκφωνήτρια ξεστομίζει μια φράση, η οποία τυπώνεται στο μυαλουδάκι μου και παίρνει στη συνέχεια το ρόλο του τίτλου αυτού του post.."Ένα μεσημέρι που "σηκώνει" να ονειρευτείς"!

Ένα ηλιόλουστο μεσημεράκι του Νοέμβρη, ο οποίος δε λέει να ντυθεί φθινοπωρινά...

Έχω πάρει θέση δίπλα στο παράθυρο και είμαι όρθια. Πολύς κόσμος στο λεωφορείο και κυρίως μεγάλοι σε ηλικία. Όλες οι θέσεις κατειλλημένες. Το λεωφορείο γεμίζει σε κάθε στάση που κάνει. Κόσμος κατεβαίνει, κόσμος ανεβαίνει. Είναι λίγο ασφυκτικά, αλλά δε με πειράζει! Το παράθυρο δίπλα μου είναι ανοιχτό - ένας νεαρός που άπλωσε το χέρι του πρόθυμος να με βοηθήσει, ξέρετε πώς μαγκώνουν τα παράθυρα στα λεωφορεία - και ο αέρας χτυπά απαλά το πρόσωπό μου δίνοντάς μου μια ευχάριστη αίσθηση, ιδιαίτερα όταν ο οδηγός πατάει το γκάζι! Και η μουσική συνεχίζει να παίζει, η διάθεση των τραγουδιών παιχνιδιάρικη σαν τη δική μου!

Τα καταστήματα ανοιχτά και ο κόσμος τρέχει από δω κι από κει, πάνω κάτω για να προλάβει να κάνει όσα περισσότερα μπορεί. Άγχος, φωνές, γρήγορες και απότομες κινήσεις, κορναρίσματα, αλλά δεν ακούω τίποτα παρά μόνο τη μουσική. Αφίσες για προγραμματισμένες πορείες και διαδηλώσεις. Posters για εκδηλώσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις. Θέλω να αρχίσω να τραγουδάω, το μυαλό πεταρίζει. Καλοκαιρινές εικόνες έρχονται στο νου, θάλασσα, αντίσκηνο, δέντρα ελιάς, ήχος από τζιτζίκια. Ταξίδια, διαδρομές, πρόσωπα. Μάλλον χρειάζομαι άδεια... =)

Το καινούριο βιβλίο βρίσκεται στην τσάντα μου. Θα το ξεκινήσω αύριο στη διαδρομή από το σπίτι στη δουλειά. Διάβασα καλές κριτικές, αλλά δε θέλω να μείνω εκεί. Θα το διαβάσω και θα δω. 

Με διακατέχει ένα αίσθημα ευφορίας και αισιοδοξίας, τέτοιο που να με κάνει να έχω ένα μειδίαμα χαραγμένο στα χείλη. Κι ας μην πηγαίνουν όλα ιδιαίτερα καλά. Φτάνει που η μέρα μου ξεκίνησε με ένα γλυκό χαμόγελο! =)

Υ.Γ.: Εντάξει, τώρα βρέχει...και βρέχει και πολύ...και το όλο σκηνικό ουδεμία σχέση έχει με άνοιξη...Ίσως να έπρεπε να το post-αρω χθες...excusez moi! =)

Και μετά την ησυχία...η καταιγίδα!

Παλιότερα συνήθιζαν να πιστεύουν ότι μετά από μια περίοδο σιωπής και ιδιαίτερης ησυχίας, ήταν πολύ πιθανό να ξεσπάσει μπόρα, καταιγίδα...Έτσι, ερμήνευαν τα καιρικά φαινόμενα, με βάση τις λιγοστές γνώσεις που είχαν και που ωστόσο δεν έπεφταν έξω...

Η συγκεκριμένη έκφραση, όμως, μπορεί να έχει και μεταφορική σημασία. Μετά από μια περίοδο πραγματικής ηρεμίας και αδράνειας ίσως, κρύβεται μια καταιγίδα...και συνήθως έτσι γίνεται, τουλάχιστον αυτό μπορώ να πω από προσωπική εμπειρία. 

Εκεί που τα πράγματα κυλούν ομαλά, πολύ ομαλά, υπερβολικά ομαλά, σε σημείο που εμένα τις περισσότερες φορές με κουράζει..(Πείτε με χαζή, ανόητη, ό,τι τελοσπάντων σας έρχεται..αλλά αυτό ισχύει και είναι μέρος της "γοητείας" μου αν θέλετε. =) ) ξαφνικά κάτι συμβαίνει και ανατρέπει όλη αυτή την κατάσταση! Και βάζω το θαυμαστικό για να καταλάβετε πόσο σημαντικό πιστεύω πως είναι το αίσθημα της αλλαγής. Ναι, είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ να μένω και να χαζεύω τα ταβάνια ή να απολαμβάνω τον "ήχο" της ησυχίας! Θέλω συνεχώς να κάνω κάτι, να απασχολώ το μυαλό μου, τα μάτια μου, τα χέρια μου...κάτι που να είναι δημιουργικό! Και ακόμη και όταν κάνω "ταβανοθεραπεία", ζωγραφίζω με το νου μου =)

Υπάρχουν σίγουρα περίοδοι ηρεμίας και τις απολαμβάνω, απλά όχι για πολύ.. Δε σας έχει συμβεί να νιώθετε πολύ "στα κάτω" σας επειδή τίποτα δε συμβαίνει? Ε, αυτό παθαίνω κι εγώ! Η συγκέντρωση είναι λέξη άγνωστη κάτι τέτοιες στιγμές μέχρι να έρθει η αλλαγή! Αυτό ήταν! Άπαξ και συμβεί κάτι το διαφορετικό, ξέφυγα! Bye-bye "not-being-in-the-mood-of-doing-anything" feeling! Και είναι λες και έχει έρθει η αίσθηση ότι μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα, ότι μπορείς να καταφέρεις πολλά και να έχεις καλή απόδοση! 

Και όλα αυτά μπορεί να συμβούν με τον πιο απλό τρόπο... Όπως ξεσπά μια καταιγίδα δυνατή, έτσι μπορεί να σε κατακλύσουν διάφορα συναισθήματα και να σου δώσουν αυτή την αίσθηση ευφορίας! Πολύ απλά..Είσαι στο λεωφορείο και παρατηρείς μια από τις πολλές αφίσες τοιχοκολλημένες στη διαδρομή με πολλά χρώματα, βλέπεις μια μητέρα με το παιδάκι της να κάθονται στο απέναντι κάθισμα και αυτό να ρωτά αστάματητα για όλα αυτά που του προκαλούν απορίες και η μητέρα να απαντά με συνεχή υπομονή και χαμόγελα, ένας άστεγος τρώει με μανία μια σακούλα τυροπιτάκια και ψωμάκια που του έχει αγοράσει κάποιος από τους περαστικούς (όσο περίεργο κι αν είναι, συμβαίνει ακόμη, κάνοντας με να χαμογελώ), ένα τραγούδι σε βαλκανικούς ρυθμούς που έρχεται μετά τις διαφημίσεις του ραδιοφωνικού σταθμού  που σε κάνει να νιώθεις έντονα ότι θέλεις να χορέψεις, ένας όμορφος νεαρός που θα συναντήσεις από το πουθενά =)

Και μετά αισθάνεσαι ότι τίποτα δε σε σταματά! Μια αίσθηση που οι πιο πολλοί πιστεύουν ότι δεν κρατά πολύ, μια άποψη με την οποία διαφωνώ...κάθε μέρα μπορούμε να βρίσκουμε κάτι που να μας κάνει να γεμίζουμε ενέργεια και να νιώθουμε καλά. Στο χέρι μας είναι! Και το πιο σημαντικό είναι να κάνουμε την κίνηση όταν νιώθουμε ότι είναι πιο δύσκολο να σηκωθούμε. Τότε η αίσθηση της ευφορίας είναι πιο έντονη! =)