Παλιότερα συνήθιζαν να πιστεύουν ότι μετά από μια περίοδο σιωπής και ιδιαίτερης ησυχίας, ήταν πολύ πιθανό να ξεσπάσει μπόρα, καταιγίδα...Έτσι, ερμήνευαν τα καιρικά φαινόμενα, με βάση τις λιγοστές γνώσεις που είχαν και που ωστόσο δεν έπεφταν έξω...
Η συγκεκριμένη έκφραση, όμως, μπορεί να έχει και μεταφορική σημασία. Μετά από μια περίοδο πραγματικής ηρεμίας και αδράνειας ίσως, κρύβεται μια καταιγίδα...και συνήθως έτσι γίνεται, τουλάχιστον αυτό μπορώ να πω από προσωπική εμπειρία.
Εκεί που τα πράγματα κυλούν ομαλά, πολύ ομαλά, υπερβολικά ομαλά, σε σημείο που εμένα τις περισσότερες φορές με κουράζει..(Πείτε με χαζή, ανόητη, ό,τι τελοσπάντων σας έρχεται..αλλά αυτό ισχύει και είναι μέρος της "γοητείας" μου αν θέλετε. =) ) ξαφνικά κάτι συμβαίνει και ανατρέπει όλη αυτή την κατάσταση! Και βάζω το θαυμαστικό για να καταλάβετε πόσο σημαντικό πιστεύω πως είναι το αίσθημα της αλλαγής. Ναι, είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ να μένω και να χαζεύω τα ταβάνια ή να απολαμβάνω τον "ήχο" της ησυχίας! Θέλω συνεχώς να κάνω κάτι, να απασχολώ το μυαλό μου, τα μάτια μου, τα χέρια μου...κάτι που να είναι δημιουργικό! Και ακόμη και όταν κάνω "ταβανοθεραπεία", ζωγραφίζω με το νου μου =)
Υπάρχουν σίγουρα περίοδοι ηρεμίας και τις απολαμβάνω, απλά όχι για πολύ.. Δε σας έχει συμβεί να νιώθετε πολύ "στα κάτω" σας επειδή τίποτα δε συμβαίνει? Ε, αυτό παθαίνω κι εγώ! Η συγκέντρωση είναι λέξη άγνωστη κάτι τέτοιες στιγμές μέχρι να έρθει η αλλαγή! Αυτό ήταν! Άπαξ και συμβεί κάτι το διαφορετικό, ξέφυγα! Bye-bye "not-being-in-the-mood-of-doing-anything" feeling! Και είναι λες και έχει έρθει η αίσθηση ότι μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα, ότι μπορείς να καταφέρεις πολλά και να έχεις καλή απόδοση!
Και όλα αυτά μπορεί να συμβούν με τον πιο απλό τρόπο... Όπως ξεσπά μια καταιγίδα δυνατή, έτσι μπορεί να σε κατακλύσουν διάφορα συναισθήματα και να σου δώσουν αυτή την αίσθηση ευφορίας! Πολύ απλά..Είσαι στο λεωφορείο και παρατηρείς μια από τις πολλές αφίσες τοιχοκολλημένες στη διαδρομή με πολλά χρώματα, βλέπεις μια μητέρα με το παιδάκι της να κάθονται στο απέναντι κάθισμα και αυτό να ρωτά αστάματητα για όλα αυτά που του προκαλούν απορίες και η μητέρα να απαντά με συνεχή υπομονή και χαμόγελα, ένας άστεγος τρώει με μανία μια σακούλα τυροπιτάκια και ψωμάκια που του έχει αγοράσει κάποιος από τους περαστικούς (όσο περίεργο κι αν είναι, συμβαίνει ακόμη, κάνοντας με να χαμογελώ), ένα τραγούδι σε βαλκανικούς ρυθμούς που έρχεται μετά τις διαφημίσεις του ραδιοφωνικού σταθμού που σε κάνει να νιώθεις έντονα ότι θέλεις να χορέψεις, ένας όμορφος νεαρός που θα συναντήσεις από το πουθενά =)
Και μετά αισθάνεσαι ότι τίποτα δε σε σταματά! Μια αίσθηση που οι πιο πολλοί πιστεύουν ότι δεν κρατά πολύ, μια άποψη με την οποία διαφωνώ...κάθε μέρα μπορούμε να βρίσκουμε κάτι που να μας κάνει να γεμίζουμε ενέργεια και να νιώθουμε καλά. Στο χέρι μας είναι! Και το πιο σημαντικό είναι να κάνουμε την κίνηση όταν νιώθουμε ότι είναι πιο δύσκολο να σηκωθούμε. Τότε η αίσθηση της ευφορίας είναι πιο έντονη! =)
Αν και θα στεκόμουν στον "όμορφο νεαρό που θα συναντήσεις από το πουθενά" :P, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον ειρμό της ανάρτησης σου. Ελπίζω κάποτε να μας μάθεις και πώς το κάνεις αυτό το "σήκωμα" για να μη χρειαζόμαστε πάντα ένα άλλο χέρι! ;)
ReplyDelete