Ένα μεσημέρι που "σηκώνει" να ονειρευτείς...

Μεσημέρι. Μόλις έχω σχολάσει από τη δουλειά και βρίσκομαι στο λεωφορείο με προορισμό το καταφύγιό μου μετά από κάθε κουραστική μέρα...το σπίτι μου! Το mp3 παίζει μουσική από το ραδιόφωνο και η εκφωνήτρια ξεστομίζει μια φράση, η οποία τυπώνεται στο μυαλουδάκι μου και παίρνει στη συνέχεια το ρόλο του τίτλου αυτού του post.."Ένα μεσημέρι που "σηκώνει" να ονειρευτείς"!

Ένα ηλιόλουστο μεσημεράκι του Νοέμβρη, ο οποίος δε λέει να ντυθεί φθινοπωρινά...

Έχω πάρει θέση δίπλα στο παράθυρο και είμαι όρθια. Πολύς κόσμος στο λεωφορείο και κυρίως μεγάλοι σε ηλικία. Όλες οι θέσεις κατειλλημένες. Το λεωφορείο γεμίζει σε κάθε στάση που κάνει. Κόσμος κατεβαίνει, κόσμος ανεβαίνει. Είναι λίγο ασφυκτικά, αλλά δε με πειράζει! Το παράθυρο δίπλα μου είναι ανοιχτό - ένας νεαρός που άπλωσε το χέρι του πρόθυμος να με βοηθήσει, ξέρετε πώς μαγκώνουν τα παράθυρα στα λεωφορεία - και ο αέρας χτυπά απαλά το πρόσωπό μου δίνοντάς μου μια ευχάριστη αίσθηση, ιδιαίτερα όταν ο οδηγός πατάει το γκάζι! Και η μουσική συνεχίζει να παίζει, η διάθεση των τραγουδιών παιχνιδιάρικη σαν τη δική μου!

Τα καταστήματα ανοιχτά και ο κόσμος τρέχει από δω κι από κει, πάνω κάτω για να προλάβει να κάνει όσα περισσότερα μπορεί. Άγχος, φωνές, γρήγορες και απότομες κινήσεις, κορναρίσματα, αλλά δεν ακούω τίποτα παρά μόνο τη μουσική. Αφίσες για προγραμματισμένες πορείες και διαδηλώσεις. Posters για εκδηλώσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις. Θέλω να αρχίσω να τραγουδάω, το μυαλό πεταρίζει. Καλοκαιρινές εικόνες έρχονται στο νου, θάλασσα, αντίσκηνο, δέντρα ελιάς, ήχος από τζιτζίκια. Ταξίδια, διαδρομές, πρόσωπα. Μάλλον χρειάζομαι άδεια... =)

Το καινούριο βιβλίο βρίσκεται στην τσάντα μου. Θα το ξεκινήσω αύριο στη διαδρομή από το σπίτι στη δουλειά. Διάβασα καλές κριτικές, αλλά δε θέλω να μείνω εκεί. Θα το διαβάσω και θα δω. 

Με διακατέχει ένα αίσθημα ευφορίας και αισιοδοξίας, τέτοιο που να με κάνει να έχω ένα μειδίαμα χαραγμένο στα χείλη. Κι ας μην πηγαίνουν όλα ιδιαίτερα καλά. Φτάνει που η μέρα μου ξεκίνησε με ένα γλυκό χαμόγελο! =)

Υ.Γ.: Εντάξει, τώρα βρέχει...και βρέχει και πολύ...και το όλο σκηνικό ουδεμία σχέση έχει με άνοιξη...Ίσως να έπρεπε να το post-αρω χθες...excusez moi! =)