Δεν Έχω Όνειρα Πια…

«Δεν έχω όνειρα πια..», μια φράση που δε φανταζόμουν  ποτέ ότι θα την ακούσω από κανέναν, πόσο μάλλον από το στόμα συνομήλικού μου, όταν διασχίζουμε την τρίτη δεκαετία αυτού του απέραντου ταξιδιού που λέγεται ζωή.

Δύσκολες εποχές; Ναι, σίγουρα είναι δύσκολα τα πράγματα στην καθημερινότητα.

Ξεγνοιασιά; Τι είναι αυτό;

Αισιοδοξία; Πότε έτσι, πότε αλλιώς..

Θέληση και επιμονή; Δύο έννοιες που είναι αναγκαίο να διακατέχουν τη συμπεριφορά μας.

Υπομονή; Μια αρετή που είναι απαραίτητη για να προχωρήσεις.

Όνειρα; Ο στόχος που θα κάνει όλα τα παραπάνω να εφικτά και δυνατά!

Σίγουρα οι καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε είναι διαφορετικές από αυτές που περιμέναμε. Όταν ήμαστε φοιτητές και φανταζόμαστε τι θα αντιμετωπίσουμε όταν επιτέλους βγούμε εκεί έξω, πιστεύαμε ότι θα είχαμε τα όπλα για να πετύχουμε. Τώρα όμως κάνουμε πίσω; Φοβόμαστε; Δειλιάζουμε και υποχωρούμε; Κι όλα αυτά γιατί; Μήπως γιατί σταματήσαμε να ονειρευόμαστε; Ή μήπως κάνουμε «λάθος» όνειρα;

Παρά τις αναποδιές και τις τρικλοποδιές που μπορεί να μας βάζουν καθημερινά, είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουμε να έχουμε όνειρα. Αυτό θα μας κάνει να χαμογελάμε και να αντιμετωπίζουμε τα πάντα. Αυτό όμως που ίσως χρειαστεί να κάνουμε είναι να τα στρέψουμε προς άλλη κατεύθυνση… Να ξεφύγουμε λίγο από τα «καθιερωμένα», γιατί στα όνειρα δεν υπάρχει η έννοια του καθιερωμένου.

Τι κι αν δουλεύουμε και πληρωνόμαστε με αέρα κοπανιστό; Σίγουρα δε είναι αυτό που ονειρευτήκαμε. Τι κι αν προσπαθούμε σκληρά χωρίς τις αναμενόμενες ανταποδόσεις; Σίγουρα δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε. Τι κι αν δίνουμε το 100% του εαυτού μας για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε και ότι οι δική μας προσπάθεια και η στήριξη των γονιών μας δεν πήγε χαμένη χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται; Σίγουρα δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε.

Άρα…;