Μια βόλτα πίσω στο χρόνο.

Σεπτέμβριος και ήδη η μέρα έχει γίνει αισθητά πιο μικρή. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει. Μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, προσπαθείς να συγκεντρωθείς και να σταματήσεις να χαζεύεις. Μάταια όμως, γιατί αυτές οι μικρές φωτογραφίες που βρίσκονται εκεί γύρω σου παίρνουν το μυαλό και σε πάνε μια βόλτα πίσω στο χρόνο.

Χρώματα διάφορα. Άλλες γυαλίζουν καθώς πέφτει το φως επάνω τους. Άλλες πάλι έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Εδώ που τα λέμε, δεν κρέμονται εκεί και λίγο καιρό, κάθε φθορά είναι αποτέλεσμα φυσιολογικό, κάθε σκισιματάκι ή τσαλάκωμα ή τσάκιση είναι εκεί για να μετράει μέρες, εβδομάδες, μήνες, ίσως και κάποια χρόνια (δεν είμαστε δα και τόδο μεγάλοι πια!). Για να μη σχολιάσω τις τρυπίτσες στις διάφορες γωνίες τους και τα υπολείμματα από την κολλητική ταινία, τα οποία υποδηλώνουν αλλαγή θέσης, έτσι για να αλλάξει διαρρύθμιση το μεγάλο κάδρο με τις πολλές φωτογραφίες, για ποικιλία βρε αδερφέ! Αλλά έιναι όλες τους εκεί, για να σου θυμίζουν σκηνικά και καταστάσεις που πέρασες, πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκες χαζά γελάκια, αστείες φάσεις, ταξίδια, προβληματισμούς, ανησυχίες. 

Στιγμές της ζωής σου που έχουν χαραχτεί στο άλμπουμ το δικό σου. Και καθώς συνεχίζεις το μικρό ταξίδι στο χρόνο, κάνεις στάση σε ένα τραγούδι που άκουγες όταν είχες κάνει το πρώτο σου μεθύσι, σε μια παραλία που είχες πάει με την παρέα που ήσουν κολλητάρι στο λύκειο, στις στιγμές απείρου γέλιου στα μπουζούκια με τους συμφοιτητές σου στο πρώτο εξάμηνο που κοροϊδεύατε τις γλαστρούλες που "άνοιγαν" το πρόγραμμα, διακοπές σε νησί-η μάνα σου, εγώ κι εσύ- κάπου παραπέρα βρίσκεις την πρώτη ορκωμοσία και να που σκάει μύτη ο πρώτος γάμος. Χα! Σ' την έφερα! Της ξαδέρφης σου είναι, μην αγχώνεσαι και δεν ήρθε η δικιά σου ώρα ακόμη! Πάρε μια ανάσα και χαλάρωσε! =) 

Δεν είναι πολλές αυτές που σε τριγυρίζουν γιατί οι περισσότερες βρίσκονται κάπου στον υπολογιστή σου, η εξέλιξη της τεχνολογίας φταίει! Για να μην αναφέρω τις πιο παλιές στα άλμπουμ κάπου στη βιβλιοθήκη. Αυτές θα τις δεις άλλη φορά...

Με κάποια πρόσωπα έχεις χαθεί γιατί έτσι τα φέρνει ο χρόνος. Κάποια όμως ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί κι όχι μόνο στις φωτογραφίες. Κι αυτό είναι το μαγικό. Και σκας ένα χαμόγελο νοερά. Ουπς! Φανερά έγινε;!;! Ακόμη καλύτερα!

Η αναζήτηση ενός ονειροπόλου...
Η ζωή είναι από μόνη της ένα μεγάλο ταξίδι... Δε μετράει ο προορισμός...
Κι όταν δεν μπορείς να ονειρεύεσαι στον ξύπνιο σου; Κι όταν χάνεις το μπούσουλα, παθαίνεις κοκομπλόκο και δε βλέπεις μπροστά σου τα όνειρα που συνήθιζες να κάνεις; Κι όταν νιώθεις την καθημερινότητα να κουράζει, να σε φθείρει; Τότε τι...;
Έλλειψη έμπνευσης. Μπέρδεμα. Συννέφιασε. Σκόνταψα. Έπεσα. Θα ξανασηκωθώ!
Η μουσική είναι τρόπος έκφρασης. Σε κάνει να χορεύεις νοερά κι ας μην κουνιούνται τα πόδια σου, κι ας συνεχίζεις να κάθεσαι στην καρέκλα του γραφείου σου. Μπορεί να κάνει το μυαλό να ξεφύγει λιγάκι, για τρία λεπτάκια! Κάτι είναι κι αυτό, σωστά; =) 
Σκάω ένα χαμόγελο! Σηκώθηκα!

Η ψυχή ζητάει άπιαστα πράγματα...

Η ψυχή ζητάει θαύματα, άπιαστα πράγματα...

Δεν μπορείς να την κλείσεις σε ένα κελί για να μη βλέπεις εκεί που θέλει να σε οδηγήσει, δεν μπορείς συνέχεια να κλείνεις τα αυτιά για να μην ακούς που σου φωνάζει. Αυτή φτερουγίζει κι εσύ νιώθεις τα πόδια σου να τρέμουν και δεν αποφασίζεις να κάνεις τα βήματα προς εκείνη την κατεύθυνση. Βάζεις τη λογική να αναλάβει τα ηνία και αναβάλλεις, συνέχεια αναβάλλεις και υποχωρείς...

Μέχρι που η ψυχή δεν αντέχει εκεί κλεισμένη, δεν μπορεί να παίζει τον Κινέζο και κάνει το δικό της μπαμ! Κι εκεί είναι που νιώθεις να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου κι εσύ δεν πατάς πια στο έδαφος, πετάς. Ο χρόνος χάνει το ρόλο του, γιατί πλέον ο χρόνος είσαι εσύ. Πεταλούδες στριφογυρίζουν στο στομάχι σου και παρασύρεσαι σε έναν ατέλειωτο χορό. Χαμογελάς, χαζογελάς, χαμογελάς, χαζογελάς...!

Δεν Έχω Όνειρα Πια…

«Δεν έχω όνειρα πια..», μια φράση που δε φανταζόμουν  ποτέ ότι θα την ακούσω από κανέναν, πόσο μάλλον από το στόμα συνομήλικού μου, όταν διασχίζουμε την τρίτη δεκαετία αυτού του απέραντου ταξιδιού που λέγεται ζωή.

Δύσκολες εποχές; Ναι, σίγουρα είναι δύσκολα τα πράγματα στην καθημερινότητα.

Ξεγνοιασιά; Τι είναι αυτό;

Αισιοδοξία; Πότε έτσι, πότε αλλιώς..

Θέληση και επιμονή; Δύο έννοιες που είναι αναγκαίο να διακατέχουν τη συμπεριφορά μας.

Υπομονή; Μια αρετή που είναι απαραίτητη για να προχωρήσεις.

Όνειρα; Ο στόχος που θα κάνει όλα τα παραπάνω να εφικτά και δυνατά!

Σίγουρα οι καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε είναι διαφορετικές από αυτές που περιμέναμε. Όταν ήμαστε φοιτητές και φανταζόμαστε τι θα αντιμετωπίσουμε όταν επιτέλους βγούμε εκεί έξω, πιστεύαμε ότι θα είχαμε τα όπλα για να πετύχουμε. Τώρα όμως κάνουμε πίσω; Φοβόμαστε; Δειλιάζουμε και υποχωρούμε; Κι όλα αυτά γιατί; Μήπως γιατί σταματήσαμε να ονειρευόμαστε; Ή μήπως κάνουμε «λάθος» όνειρα;

Παρά τις αναποδιές και τις τρικλοποδιές που μπορεί να μας βάζουν καθημερινά, είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουμε να έχουμε όνειρα. Αυτό θα μας κάνει να χαμογελάμε και να αντιμετωπίζουμε τα πάντα. Αυτό όμως που ίσως χρειαστεί να κάνουμε είναι να τα στρέψουμε προς άλλη κατεύθυνση… Να ξεφύγουμε λίγο από τα «καθιερωμένα», γιατί στα όνειρα δεν υπάρχει η έννοια του καθιερωμένου.

Τι κι αν δουλεύουμε και πληρωνόμαστε με αέρα κοπανιστό; Σίγουρα δε είναι αυτό που ονειρευτήκαμε. Τι κι αν προσπαθούμε σκληρά χωρίς τις αναμενόμενες ανταποδόσεις; Σίγουρα δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε. Τι κι αν δίνουμε το 100% του εαυτού μας για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε και ότι οι δική μας προσπάθεια και η στήριξη των γονιών μας δεν πήγε χαμένη χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται; Σίγουρα δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε.

Άρα…;