Η ψυχή ζητάει θαύματα, άπιαστα πράγματα...Δεν μπορείς να την κλείσεις σε ένα κελί για να μη βλέπεις εκεί που θέλει να σε οδηγήσει, δεν μπορείς συνέχεια να κλείνεις τα αυτιά για να μην ακούς που σου φωνάζει. Αυτή φτερουγίζει κι εσύ νιώθεις τα πόδια σου να τρέμουν και δεν αποφασίζεις να κάνεις τα βήματα προς εκείνη την κατεύθυνση. Βάζεις τη λογική να αναλάβει τα ηνία και αναβάλλεις, συνέχεια αναβάλλεις και υποχωρείς...
Μέχρι που η ψυχή δεν αντέχει εκεί κλεισμένη, δεν μπορεί να παίζει τον Κινέζο και κάνει το δικό της μπαμ! Κι εκεί είναι που νιώθεις να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου κι εσύ δεν πατάς πια στο έδαφος, πετάς. Ο χρόνος χάνει το ρόλο του, γιατί πλέον ο χρόνος είσαι εσύ. Πεταλούδες στριφογυρίζουν στο στομάχι σου και παρασύρεσαι σε έναν ατέλειωτο χορό. Χαμογελάς, χαζογελάς, χαμογελάς, χαζογελάς...!
